Zbiór trzech esejów wybitnego polskiego filozofa Cezarego Wodzińskiego (1959–2016) poświęcony trzem, zdawałoby się odmiennym, kwestiom filozoficznym. Przechadzki po ogrodach to medytacje nad przestrzenią myślenia i spotkania, którą jest ogród, niegdyś utracony i pożądany. W Traktacie Gorgiasza
Najobszerniejsze i najbardziej gruntowne polskie studium poświęcone myśli Martina Heideggera. Autor nie poprzestaje na prezentacji poglądów filozofa, lecz podejmuje z nim także spór. W kontekście współpracy Heideggera z faszyzmem snuje rozważania na temat powodów, dla których nie był on w stanie
Wznowienie najwybitniejszego dzieła rosyjskiego egzystencjalisty, w którym zastanawia się on, czy można pogodzić wiarę z rozumem, religię z filozofią. Ten problem od wieków zajmował zarówno filozofów, jak i teologów, między innymi Tertuliana, który wyraził go w słynnym pytaniu: „Co mają ze sobą
...ten obnażony, bełkoczący, bluźniący, znieważający, urągający i wieszczący, dokazujący i igrający, obłędny jurodiwyj przybywa i przebywa w aurze świętości... Świętości, która jest na wskroś paradoksalna, która wszczepia trucizny w tkankę rozsądku i wystawia jego zdrowie na urągowisko. Świętości,
Bibliofilskie wydanie sentencji siedmiu mędrców w opracowaniu i tłumaczeniu prof. Cezarego Wodzińskiego. Publikacja przygotowana została z okazji otwarcia nowej ekspozycji Królewskiej Galerii Rzeźby w Starej Oranżerii, które odbyło się 20 czerwca 2015 roku i któremu towarzyszyło przedstawienie
Szestow był nieprzeciętnym myślicielem, sam podjął się studiowania filozofii odrzucając akademickie maniery. Uznanie znalazł między innymi u Czesława Miłosza, który podziwiał właśnie samodzielne filozofowanie wśród ludzi. Piętnował filozofów podzielających poglądy platońskie dotyczące tejże nauki.
Czarne zeszyty są dokumentem szczególnej wagi. Heidegger zapowiada, że nie należy ich traktować jako roboczych notatek, przygotowywanych z myślą o jakimś z góry „zaplanowanym systemie”, ani jako zbioru „aforyzmów”, gromadzących „życiowe mądrości”, lecz by uznać je za „skromna forpocztę […]
Wejść w świat Fiodora Michajłowicza to jak wpaść w studnię bez dna, znaleźć się nagle w mrocznych katakumbach, gdzie w kryptach toczą się bełkotliwe szeptanki, po ciemnych korytarzach błąkają się bez ładu upiory i ich cienie, a z każdego zakamarka wystają chwosty, rogi, kopyta i krzywe ryje.
Tłumaczenie Wodzińskiego jest pierwszym w języku polskim, przekładem nie tylko literackim, ale też przygotowanym z głęboką znajomością kontekstu filozoficznego Dostojewskiego i autorów go inspirujących. Koncepcja przygotowania pełnego wydania, pojawiła się wraz z bardzo dobrym przyjęciem
